Podstawa trynitarna


Nowa interpretacja podstaw trynitarnej nauki o Bogu obejmuje wszystkie Trzy Osoby Trójcy. Chrześcijańska nauka o zbawieniu, o tym że: „Jezus Chrystus, Syn Boży, Druga Osoba Trójcy Świętej, wcieleniem Swoim, Życiem i Męką odkupił świat” znajduje swe nowe wyjaśnienie przez wprowadzenie bezpośredniego udziału Pierwszej Osoby poprzez jej wcielenie, gdyż: „w Dziele Odkupienia, którego dokonał Chrystus – pisze abp Wojciechowski – wzięła  także zasadniczy udział Pierwsza Osoba Trójcy Świętej, Ojciec Niebieski. Udział ten (…) polegał (…) na przyjęciu przez Niego natury ludzkiej, tj. na tym, że Ojciec Niebieski wcielił się i jako Osoba Bosko-ludzka spełnił przyjęte posłannictwo. To epokowe wydarzenie miało miejsce w Maryi”. W tej nauce Maryja Panna, Współodkupicielka i Rodzicielka ludzkiej natury Chrystusa, staje się równa swemu Odkupicielowi i jest podnoszona do tego samego poziomu co Zbawiciel przez połączenie nauki teologicznej o Niepokalanej Matce Odkupiciela z nauką o Przedwiecznym Ojcu tego Jednorodzonego Syna. Zatem istniejące w chrześcijaństwie elementy łączą się w nową całość: „Z Maryją Matką Bożą Bóg Ojciec zjednoczył się hipostatycznie i stał się jedną Osobą Boską, rodząc tak jak rodzą niewiasty Swego Jednorodzonego Syna. (…) Ojciec Niebieski, (…) towarzyszyła Swemu Synowi na Golgocie, współbolała z Nim w Duchu i poniosła Mękę duchową, równającą się krwawej Męce Chrystusa za zbawienie świata”. Ta równoległość w udziale obu Osób Boskich w dziele odkupienia uzasadniana jest w teologii felicjanowskiej ich wzajemną równością i jednością działania: „Inny plan (…) był nie do przyjęcia, gdyż nie odpowiadał doskonałościom Bóstwa: równości i jedności Trójcy Świętej”. Abp Wojciechowski uważa więc, że: „Mariawitom została ogłoszona prawda (przez męczennika, świętego Marię Michała) o zjednoczeniu Osoby Maryji Matki Bożej z Osobą Ojca Niebieskiego”. Nauka o Maryji Współodkupicielce nie oznacza już zatem – jak w dotychczasowej teologii – tylko udziału Matki-człowieka w cierpieniu Zbawiciela Boga-człowieka, ale Boża Rodzicielka traktowana jest na równi z Jej Synem i z Jego przedwiecznym Ojcem.
Koncepcja o wcieleniu wszystkich osób Trójcy w osoby: Maryi, Chrystusa i Mateczki Kozłowskiej została sformułowana przez arcybiskupa Kowalskiego u schyłku lat 30-tych i była absolutną nowością na gruncie chrześcijańskim oraz radykalnym odejściem od zasad teologii rzymskokatolickiej. Arcybiskup Wojciechowski uzasadnia swą naukę stopniowym ujawnianiem się planu Bożego wobec ludzkości: „Światłość adorowanego Chrystusa przywiodła Mariawityzm do poznania pozostałych Dwóch Osób Trójcy Świętej: Ojca wcielonego w Niepokalaną Dziewicę Maryję i posłanego na ziemię w Dziele Miłosierdzia Ducha Świętego w postaci Mateczki”. Objawienie to dokonuje się – wedle teologii mariawickiej – w czasach ostatecznych, którym towarzyszy głęboki kryzys chrześcijaństwa, wymagający równie radykalnej interwencji Boskiej. Interpretatorem zaś woli Bożej jest przełożony Kościoła Mariawitów arcybiskup Kowalski i jego następcy, gdyż Kościół felicjanowski jest pojmowany jako wierny i jedyny depozytariusz Bożego Dzieła Wielkiego Miłosierdzia.
Mateczce Kozłowskiej przypisywana jest męka i dokonanie nowej ofiary, dla dopełnienia ofiary spełnionej przez Chrystusa na Kalwarii: „Duch Święty, działający w postaci Mateczki, dopełniając Ofiarą Swoją Mąk Chrystusowych, dopełnił tym samym Ofiary Ciała i Krwi Pana Jezusa tak, aby ta Ofiara była doskonała i stanowiła Przymierze i Testament Wieczny Boga z ludźmi”. Udoskonalenie Ofiary Chrystusa ma polegać na jej dopełnieniu przez współudział drugiej Osoby i nowe przekazanie jej owoców wiernym. W konsekwencji przełożony wspólnoty mariawickiej uczy, że „Mateczka, Duch Święty wcielony, Męką Swoją wzięła w Swą Moc Boską Eucharystię i wsławiła Nią i uwielbiła Chrystusa, tak jak Pan Jezus uwielbił Ojca, a ludzkości wyjednała Królestwo Boże na ziemi”.

Previous Rozwój człowieka
Next Poematy